Her yaşta ömrünün son çeyreğinde olan insan, hayatın bir parçası olan ölüme doğru hızla yol alırken kendisine, “Acele etme! Geç kalıyorsun…” ikazını yapıp, “Bu gidiş nereye…” diye sormayacak mı?

Bugün erken paydos etmişti. Emeğinin karşılığı olarak babası; yirmi beş kuruş harçlık verip, doğruca eve gitmesini tembih etmişti. Mezarlık girişine geldiğinde Nuri’yi gördü. Oturmuş bisikletini tamir ediyordu.

Almanya’da beşinci yılını doldurana kadar, daha çok para biriktirme gayesiyle; hiç izin kullanmamıştı. Hakkında başlayan asılsız dedikodular ayyuka çıkmıştı. Karısına yazdığı her mektupta, “Hakkında çıkarılan dedikodulara itibar etmemesini” yazıyordu.

Velespit Nuri’nin babası Musa, nam-ı diğer “Almancı Musa.” Askerden geldikten sonra o da herkesi gibi soluğu İstanbul’da aldı. Her sabah erkenden amele pazarına giderek, kendisine talip olacak işverenleri beklerdi.