Onlar, içlerinden gelen uyarıcıyı büyücü olarak niteleyip kabullenmediler. Getirdiği tevhîd dinini, “Bu uydurmadır” diyerek reddettiler. “İlahi din aramızdan ona mı indirildi?” diyerek Allah’ın uyarısı hakkında şüpheye düştüler.(38/5-8)

İnsan, Allah’a karşı ne kadar da nankör olduğunun elbette kendisi de farkındadır. O kendini, aşırı derecede mal sevgisine kaptırmıştır.(100/8) Mala olan aşırı sevgileri onları, yetime ikramdan ve yoksulu doyurmaya teşvikten alıkoyar.

Adaletli olmak, insanı takvaya götüren bir haslettir. Allah’tan korkup sakınan kimse, hakkı ayakta tutmak adına adaletle şahitlik eder. Herhangi bir kimseye ya da topluluğa olan öfkesi onu adaletli davranmaktan asla geri bırakmaz.(5/8)

Allah hangi beldeye bir uyarıcı gönderdiyse oranın refah içinde sefahate dalmış olanları hep, “Biz sizin tebliğ ettiğinize inanmıyoruz” diye karşı çıkıp, “Biz servet ve nüfus açısında üstün olduğumuz için zaten azaba uğratılmayız” derler.(34/34-36)