Gözü az ilerde yer alan ve küçük bir kulübeyi andıran kerpiç yapının kapısındaki yazıya ilişti. Üç adet taş basamakla çıkılan tek kanatlı ahşap kapının üzerinde “Gazilane” yazıyordu. Şeklini bozduğu harflerden taşan kırmızı boya, birer kan damlası gibi aşağı doğru akmıştı.
Bakan değil de gören gözlere dünya hayatının ancak bir oyun ve eğlenceden ibaret olduğunu tasvir ediyor gibiydi.
Elini alnına siper ederek mezarlığı bir baştan bir başa temaşa etti. Görüş alanına giren hiçbir taze mezar yoktu. Hepsinin üstü otlarla kaplıydı. Geçmişini ve hatıralarını geride bırakıp gidenler, yaşadıkları gurbet ellerin kabristanlarına gömülmeyi tercih etmişlerdi. Doğduğu ya da doyduğu yer fark etmezdi. Her âdemoğlu kendine tanınan süreyi tamamlayıp; dünyalıklarının maddi yükünü geride bırakıp, manevi yükünü sırtlanarak dar-ı bekaya irtihal edecekti.
Gasilhane
TeReKe Romanından Alıntı